DERİN

Bazen kalabalıkların içinde görünmez oluyoruz. Kimsenin göremediği bir yükü taşıyoruz omuzlarımızda.

Mücadele ettiklerimiz, heves ettiklerimiz, uğruna zaman harcadıklarımız bambaşka. Herkesin içinde susturduğu bir sesi, kimselere anlatamadığı bir hikâyesi var. Birileri “iyi misin?” diye sorduğunda, gözlerimizin içine kadar dolan cevapları sessizce yutuyoruz. Gülümsemek ve güçlü durmak zorundaymışız gibi… Oysa bazen sadece görülmek, hissedilmek istiyoruz. Anlaşılmak değil belki; sadece varlığımızın fark edilmesini arzu ediyoruz.  Yara izlerimiz var , sancısıyla kıvrandıran kalp ağrılarımız... Bu yüzden nazik olun, halden anlayın. Bizi ayakta tutacak olan tek şey sevgi. Hayat birinin elinden tutunca başlıyor çünkü, bir başkasının derdini paylaşınca büyüyor kalbin. Hala yalansız, masum kalan bir şey varsa o da içimizde başkalarına karşı yeşerttiğimiz sevgi. 

Dönün ve etrafınızdaki her şeyi inceleyin. Evinizin her köşesine bakın, şükredin. Günlerdir sulamadığınız o çiçeği sulayın, uzun zamandır yapmak istediğiniz yemeği yapmak için mutfağa girin. Bugün alışverişi pazardan yapın mesela, insanlara günaydın derken gülümseyin. Giymeyi ertelediğiniz o kıyafeti bugün giyinin. Şikayet etmeyin, tavır almayın. Hayat bunlar için çok kısa ve bu öylesine söylenen bir cümle değil.

Bu kadar işte, hayat bundan ibaret. Çok açken yediğin yemeğin tadından, susadığın an içtiğin suyun lezzetinden... Çok üstünde durup düşünmeye gelmedik bu dünyaya. Yaşayabildiğimiz kadar yaşamak, dibini sıyırmak lazım hayatın.